trsai Article


ลมแล้งแห่งบ้านนา ตอนที่ 2

จากนั้นอีก 10 วัน หมาเจ้ากรรมตัวนั้นมีอันตายไปด้วยโรคกลัวน้ำจริง ๆ  ผมเลยต้องทำหน้าที่เป็นสารถีพาเจ้าเชิดไปฉีดยา ว่ากันว่าฉีดรอบแผลซะด้วย อ้ายผมไม่กล้าถามเด็กมันหละ เพราะผมก็กลัวเข็มเป็นที่สุด ...ทางไปสุขศาลาต้องผ่านไปทางลูกลังเข้าสู่ผืนป่า “ภูทึบ” อันเป็นส่วนหนึ่งของแนวอุทยาน ผมมักพบรถมอเตอร์ไซด์ตามกันเป็นขบวน ข้างหลังรถจะมีท่อนไม้ยาวประมาณ 2 ถึง 3 เมตร บรรทุกออกมาตอนเย็นประจำ  ลุงเอิบมักจะบอกกับผมเสมอ ๆ ว่า “เอ็งอย่าไปยุ่งเชียวนา นั่นไม้ของเสี่ยหาญแกนา แกเอาจริงนาโว้ย” ผมเองได้แต่สงสัยเท่านั้นว่าทำไม ถึงผ่านด่านของอุทยานมาได้นะ หรือมันมีทางอื่นที่หลบด่านนั้นได้ แต่ผมก็เชื่อคำเตือนของลุงเอิบเสมอ แต่ที่ไม่ยอมฟังใครกับเป็นหมอยงค์ นั่นแหละ ผมพบแกที่สุขศาลา แกก็มักจะพูดลอย ๆ ให้ฟังเสมอ “ทำไมพวกนี้ถึงได้ทำลายธรรมชาติกันนักนะ ดูซิแห้งแล้งก็เพราะมันตัดไม้ทำลายป่ากันนั่นแหละ วอดวายกันหมด ผัวค้าไม้เถื่อน เมียขุดเลือดเก็บค่าน้ำกับชาวบ้าน จะร่ำรวยกับความเดือดร้อนของชาวบ้านไปถึงไหนนะ” ก็จริงอย่าหมอยงค์แกว่า ลำพังเจ้หวั๋นเมียเสี่ยหาญ ขายน้ำให้ชาวบ้านคงไม่ผิดอะไร แต่ที่ผมเห็นกับเป็นน้ำที่อยู่ในรถบรรทุกน้ำของทางการนี่ซิ ผมก็เห็นมันติดป้ายว่า “รถบรรทุกน้ำ บรรเทาปัญหาภัยแล้ง”  แต่ไหงลูกน้องเสี่ยหาญ “ไอ้เมฆกับพรรคพวก”  กับมาเก็บเงินกับชาวบ้านคิดเป็นหลังคาละตั้ง ร้อยบาทซะยังงั้น  เรื่องนี้ เป็นที่สงสัยของชาวคุ้งบ้าน เป็นอันมาก แต่ผมก็ไม่เห็นใครออกมาทักท้วงสักราย... หมอยงค์อีกนั่นแหละที่ มักพูดกับคนในตลาดบ้าง ผมทราบมาเหมือนกันว่า พวกเสี่ยหาญเองก็ทราบและไม่ค่อยจะพอใจในเรื่องนี้สักเท่าใด ...

                เย็นวันนี้เป็นวันที่คณะกรรมหมู่บ้านประชุมหารือกันเพื่อจัดงานสงกราน ณ ลานประชุมหมู่บ้าน เสี่ยหาญ ดูเหมือนจะเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการจัดแจงเรื่องการประชุมเป็นที่ผิดสังเกตุ “เอ้าปีนี้ผมคิดว่าจะจัดงานฉลองสงกรานมันตรงที่ตลาดนี่แหละนะ” ดูเหมือนคณะกรรมทั้งหมดไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่มีใครทักท้วง ยกเว้น หมอยงค์ “แต่เอ ทุกปีเราจัดที่ลานวัดริมคลองนะเสี่ย ทำไมปีนี้ต้องไปจัดที่ตลาดของเสี่ยหละ ที่มันแคบนะ และน้ำท่าก็ยิ่งไปกันใหญ่ ไกลฝายกั้นคลองอีกต่างหาก ชาวบ้านจะเอาน้ำที่ไหนมารดน้ำดำหัวกันหละนั่น” “เอ้าหมอ ทำไมขัดผมไปหมดทุกเรื่องหละ ปีนี้ผมจะเอารถบรรทุกน้ำมาจอดหน้าตลาดสัก 3 คันแล้วเอาถัง 200 ลิตรมาตั้งเป็นจุด ๆ ใครอยากเล่นสาดน้ำก็มาซิ” หมอยงค์ก็เลยเปรย ๆ ขึ้นมาอย่างรู้ทัน “ฟรีหรือเปล่าเนี่ย หรือเก็บตังค์ชาวบ้านอีก แค่นี้ก็รวยไม่พอหรื้อ”  “เอ้าหมอ พูดยังงี้ก็สวยซิ น้ำผมต้องใช้รถขนมานะ ไหนจะค่าน้ำมันผมหละ ก็คงต้องเก็บตังค์กันบ้างหละ” “แล้วทำไมไม่ถามชาวบ้าน หรือกรรมการบ้างหละ” หมอยงค์ยิ่งค้าน เสี่ยหาญยิ่งดูจะเดือดดาลมากขึ้นด้วย ผู้ใหญ่สมซึ่งเป็นประธาน ก็เลยพูดตัดบทขึ้นเสีย “เอางี้ เรามายกมือ หามติกันดีกว่า ใครเห็นด้วยว่าควรยกมือ..” ผลการประชุมในคืนนั้น หมอยงค์ก็เป็นผ่ายมีชัย โดยกรรมการทั้งหมดมีมติให้จัดงานที่เดิม งานนี้ทำให้เสี่ยหาญไม่พอใจยิ่งขึ้น ถึงกับเอ่ยในที่ประชุมเสียงดัง “งานนี้คอยดูนะหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ฉันไม่รับรองและไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย”  ดูเหมือนว่าเสี่ยหาญเองไม่ยอมรับเรื่องนี้เลย...

                หลังจากประชุมครั้งนั้น เสี่ยหาญ กับหมอยงค์ดูเหมือนจะไม่ชอบขี้หน้ากันเลย จะเห็นจาก ไอ้เมฆ กับลูกน้องของมันมักจะไปนั่งกินเหล้าร้านเจ๊กเฮง แล้วแซวหมอขณะที่ขี่รถไปทำงานเสมอ..ถึงตอนนี้ผมเองก็ไม่ชอบขี้หน้าไอ้พวกนี้เลยและดูเค้าลาง จะไปกันใหญ่ ที่ผมเป็นห่วงก็คือ หมอยงค์ นั่นเอง..



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

Size : 3.40 MBs
Upload : 2010-12-07 12:32:17
ติชม

กำลังแสดงหน้า 1/0
<<
1
>>

ต้องการให้คะแนนบทความนี้่ ?

0
คะแนนโหวด
สร้างโดย :


trsai
รายละเอียด Share
สถานะ : ผู้ใช้ลงทะเบียน
คอมพิวเตอร์ธุรกิจ


วิทยาลัยอาชีวศึกษาเชียงราย
๖๗๐ ถ.ธนาลัย ต.เวียง อ.เมือง จ.เชียงราย ๕๗๐๐๐
โทร : ๐๕๓ - ๗๑๓๐๓๖ โทรสาร : ๐๕๓ - ๗๑๑๕๖๑

นโยบาย | Generated 0.580940 sec.